Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Ο Λαογραφικός Πολιτιστικός Όμιλος Αγρινίου ''Συντροφιά με την παράδοση'' …στην Μπαμπίνη






Στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου Μπαμπίνης  το Σάββατο  9 Αυγούστου θα δοθεί παράσταση  από το χορευτικό τμήμα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Ομίλου Αγρινίου  ''Συντροφιά με την παράδοση'' με παραδοσιακούς  χορούς από όλη την Ελλάδα.

Σύνδρομο ALL INCLUSIVE!





Γράφει ο Φωτάκης Φ.Βασίλης


Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ραγδαία αλλαγή όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών των ξενοδοχειακών μονάδων της περιφέρειάς μας μέσω των μεγάλων τουριστικών γραφείων (tour operators). Έχοντας σαν στόχο την αύξηση των διανυκτερεύσεων σε μία έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια τουριστική αγορά, ολοένα και περισσότερες ξενοδοχειακές μονάδες παρέχουν, κυρίως στους αλλοδαπούς πελάτες τους, προπληρωμένα πακέτα διακοπών (all inclusive). Στα οικονομικά αυτά πακέτα συμπεριλαμβάνεται συνήθως πλήρης διατροφή (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό), ελεύθερα ποτά και διάφορα snacks σε απεριόριστες ποσότητες όλη την ημέρα, αλλά και πολλές υπηρεσίες, σπορ κ.λ.π. χωρίς χρέωση ανάλογα με το πακέτο.
Φέτος το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο, καθώς  οι πωλήσεις αυτών των πακέτων στις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, αγγίζουν το 80% των συνολικών πωλήσεων τους.
Αυτή η μέθοδος προσέλκυσης τουριστών, αν και έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση των αφίξεων, μακροπρόθεσμα προκαλεί σοβαρά προβλήματα όχι μόνο στην εκάστοτε ξενοδοχειακή μονάδα αλλά και στο σύνολο της τουριστικής βιομηχανίας της χώρας.  Κι αυτό γιατί ενώ παρατηρείται αύξηση αφίξεων, που συνεπάγεται και αυξημένα έξοδα του κρατικού μηχανισμού (νοσοκομειακές περιθάλψεις, συντήρηση υποδομών, αστυνόμευση κλπ), τα έσοδα υστερούν σημαντικά.
Είναι απολύτως λογικό ότι το βασικό κριτήριο μέτρησης της επιτυχίας μίας τουριστικής σεζόν είναι τα έσοδα, που προκύπτουν κατά την διάρκειά της, και όχι ο αριθμός των αφίξεων (κάτι που δεν γίνεται σαφές στις εκάστοτε πανηγυρικές υπουργικές δηλώσεις).
Οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις προσπαθώντας να είναι ανταγωνιστικές και υποκύπτοντας στην πίεση των τουριστικών πρακτόρων για ολοένα και χαμηλότερες τιμές, προσφέρουν πακέτα all inclusive τόσο οικονομικά, ώστε να αναγκάζονται να προβούν σε περικοπές στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών για να παραμείνουν βιώσιμες. Με το τρόπο αυτό παρασύρουν και άλλες ξενοδοχειακές μονάδες σε ένα φαύλο κύκλο ολοένα χαμηλότερων τιμών με ολοένα χειρότερη ποιότητα. Είναι απολύτως κατανοητό ότι ούτε τα τόσο οικονομικά πακέτα αλλά ούτε και η μείωση της ποιότητας των υπηρεσιών προσφέρουν το οτιδήποτε στην αύξηση του τουριστικού συναλλάγματος της χώρας.
Το all inclusive προσελκύει πρακτικά τουρίστες, που, έχοντας προπληρώσει το σύνολο των διακοπών τους (διαμονή, διατροφή, διασκέδαση), δεν έχουν λόγο αλλά ούτε και σκοπό να δαπανήσουν τίποτα παραπάνω. Ο τομέας του τουριστικού εμπορίου (εστιατόρια, καφετέριες, κοσμηματοπωλεία κ.λ.π.) ήδη έχει αρχίσει να νοιώθει τις συνέπειες της κατάστασης αυτής. Ο τουρίστας παραμένει κυρίως στο ξενοδοχείο και, όταν απομακρυνθεί από αυτό, δεν αγοράζει.
Το μεγάλο στοίχημα για τον ελληνικό τουρισμό, είναι οι εισπράξεις να αυξάνονται με ρυθμούς ανάλογους με τους ρυθμούς αύξησης των αφίξεων. Με τρόπους όπως το all inclusive δεν θα το κερδίσουμε. Ο ελληνικός τουρισμός πρέπει να είναι ποιοτικός και όχι εξαντλητικά φθηνός και άρα αναπόφευκτα κακός. Υπάρχουν ευτυχώς υπεραρκετοί τουρίστες που θέτουν την ποιότητα σαν βασικό κριτήριο επιλογής του μέρους, που θα περάσουν τις επόμενες διακοπές τους.
Ο τουρίστας που θα φύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις είναι αυτός που θα τα «περπατήσει», είναι αυτός που θα επισκεφθεί διάφορους τόπους, είτε για φαγητό είτε για ψυχαγωγία, είναι ο τουρίστας που θα γνωρίσει τους φιλόξενους ανθρώπους του τόπου μας, είναι αυτός που θα επισκεφθεί τους αρχαιολογικούς μας χώρους και θα απολαύσει τις παραλίες μας και τη φυσική ομορφιά της επαρχίας μας.
Το όνειρο του Τουρισμού ως βαριά βιομηχανία από τις κραυγές απόγνωσης των ανθρώπων  του χώρου τείνει να εξελιχθεί σε Εφιάλτης. Οι επιχειρηματίες, βιώνουν βαθιά κρίση. Η ανεργία στους Έλληνες εργαζόμενους, είναι για πρώτη φορά τόσο μεγάλη. Ο κίνδυνος να κλείσουν οι περισσότερες επιχειρήσεις ακόμα και εν μέσω της τουριστικής περιόδου, δημιουργώντας (θέρετρα – φαντάσματα) είναι ορατός. Οι Δήμοι και οι Περιφέρειες πρέπει να αφυπνισθούν. Είναι ανάγκη να αρχίσει ουσιαστικός διάλογος, φέρνοντας το ζήτημα με ερωτήσεις στο Ελληνικό και στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Ο Πανοχθιακός σας προσκαλεί στην πανηγυρική εκδήλωση που διοργανώνει παραμονή της εορτής της Αγίας Παρασκευής 25 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014 .



                                                               ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



Νωρίτερα το απόγευμα στις 19:00 θα γίνει εσπερινή λειτουργία 
στο εκκλησάκι της Αγίας Παρσκευής Οχθίων, πλησίον του γηπέδου




Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΤΑΚΗΣ ΚΑΡΝΑΒΑΣ. («Κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν»)





Γράφει ο Χρίστος Α. Τούμπουρος
(Προλογίζει φίλος Ξηρομερίτης, μέλος του Συλλόγου " Φίλοι Τάκη Καρναβά.")

Ο Τάκης Καρναβάς, ο μπάρμπα-Τάκης για τους Ξηρομερίτες, ήταν ένα μοναδικός παραδοσιακός τραγουδιστής. Ένας τραγουδιστής που γεννήθηκε για να τραγουδάει στο σανίδι, στα πανηγύρια. Από μικρός άφησε την πατρίδα του την Κανδήλα Ξηρομέρου και γύρισε σχεδόν όλα τα πανηγύρια της Ελλάδας. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους κλαρινίστες, όπως οΣαλέας, ο Σούκας, ο Κοκκώνης κ.ά.
Τα πανηγύρια στα οποία τραγουδούσε άφησαν εποχή. Αν έβλεπε δε μερακλήδες να χορεύουν τότε έδινε τον καλύτερό του εαυτό. Μεθούσε και ο ίδιος από τις νότες του κλαρίνου και της λεβεντιάς.
Οι δίσκοι του, τα μικρά σαρανταπεντάρια, έγιναν ανάρπαστοι. Τα τραγούδια του ακούγονταν από το ραδιοφωνικό σταθμό και έπαιζαν σε όλα τα ηλεκτρόφωνα. Δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει, ούτε θα υπάρξει, δημοτικό γλέντι που να μην ακούγεται η μελωδική και παραπονιάρα καθάρια φωνή του. Ιδιαίτερη αγάπη, εκτός από την πατρίδα του το Ξηρόμερο, τρέφει για αυτόν η περιοχή της Ηπείρου, κυρίως της Άρτας και Πρέβεζας. Η καθάρια φωνή του διαλαλούσε σε πανηγύρια στις ψηλές κορυφές της Πίνδου, της Γκιώνας, του Ολύμπου κ.ά.: «Π’ ανάθεμά σας βάσανα…»
Από το Ξηρόμερο μέχρι τη Θεσσαλία και από την Ήπειρο, τη Μακεδονία μέχρι και τις νότιες ακτές της Πελοποννήσου η φωνή του θα τραγουδά τις χαρές και με τα μοιρολόγια του τις πίκρες του λαού μας.
Μια ζωή στο σανίδι. Tραγούδι , με ζέστη και με κρύο, με βροχή και χαλάζι. Ο Καρναβάς δεν άφησε ποτέ το σανίδι. Στα τελευταία είχε συντροφιά τον καημό του.

Αγαπήθηκε όσο λίγοι, όμως η μοίρα του έπαιξε τραγικό παιχνίδι. Τα τελευταία χρόνια τον καθήλωσε στο καροτσάκι. Ευτυχώς είχε τη γριά μάνα του και φίλους που ακόμα τον αγαπούσαν. Είναι σκληρή η μοίρα στους ξεχωριστούς!

Γ.Μ. Φίλος Ξηρομερίτης.



(«Κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν»)

         Γράφει ο Χρίστος Α. Τούμπουρος

Πέρασαν δεκατέσσερα χρόνια από τότε που η αγνή ψυχή του Τάκη Καρναβά πέταξε ψηλά, πολύ ψηλά στους αιθέρες της ελευθερίας, μακριά και πέρα από την επίγεια ανθρώπινη συμβατότητα, όπου αδέσμευτος πλέον με την κρυστάλλινη και καθάρια φωνή του συνοδεύει με την κιθάρα του το παράπονο των νεκρών:

«Καλά τo ‘χουνε τα βουνά, καλόμοιρ' ειν' οι κάμποι,
που Χάρο δεν παντέχουνε, Χάρο δεν καρτερούνε,
το καλοκαίρι πρόβατα και το χειμώνα χιόνια».

Από τότε δηλαδή που ο Χάρος συνδιαλέχτηκε με τον Καρναβά και έκανε πώς εισακούει το αίτημά του:

Στον Άδη θα κατέβω και στον Παράδεισο,
το Χάρο να ανταμώσω, δυο λόγια να του πω.
Χάρε για χάρισέ μου σαϊτες κοφτερές,
να πάω να σαϊτέψω δυο τρεις μελαχρινές. 

Και με μπαμπεσιά τον πήρε μαζί του, για να πετύχει τη θεϊκή μουσική τέρψη του.
Στα δεκατέσσερα αυτά χρόνια εμπεδώσαμε για τα καλά τη λαϊκή ρήση πως «κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν». Αγάπησε και αγαπήθηκε, άρα ΕΖΗΣΕ αληθινά και εγώ θα έλεγα ότι πέρα από τις όποιες μεταφυσικές μας αγωνίες ή και τις όποιες ακαταλαβίστικες φιλοσοφικές θεωρήσεις, δίδαξε με το τραγούδι του το πεπερασμένο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τούτης η γης, κυρά Γιώργαινα,
τούτης η γης που την πατούμε,
όλοι μέσα θε να μπούμε.
Τούτη η γης με τα λιθάρια,
τρώει νιους και παλικάρια.



Ο αείμνηστος Τάκης Καρναβάς αποτελεί πλέον μεγάλο κεφάλαιο για τη δημοτική μουσική μας παράδοση, για την Ελλάδα και όχι μόνο για την Αιτωλοακαρνανία, όπως λανθασμένα μερικοί περιορίζουν το μουσικό εκτόπισμά του. Απόδειξη πως όλοι μας, πέρα από τα όποια προβλήματα, γνωρίζουμε και συνεχίζουμε να γλεντάμε, να τραγουδάμε «έχοντας στο πλευρό μας» τον Τάκη Καρναβά, τον μεγάλο αυτό δημοτικό μας βάρδο. Γι’ αυτό μέρες που είναι, - και συθέμελα κουνιέται, συμπανηγυρίζει η Ελλάδα- συλλογίζομαι πως μάλλον λάθος θα έκανε η δημοτική μούσα, όταν γνωμάτευσε ότι στον κάτω κόσμο
«βιολιά δεν παίζουνε, παιχνίδια δε βαρούνε
και συμπολλοί δεν κάθουνται να γλυκοτραγουδήσουν».
Δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτη τη φωνή του Τάκη Καρναβά.
Και πιστεύω πως εκεί στον Κάτω Κόσμο ο Βασίλης Σαλέας, ο Βασίλης Σούκας, ο Γιάννης Βασιλόπουλος, ο   Βαγγέλης Κοκκώνης  και τόσοι άλλοι που «αποδήμησαν εις Κύριον», αλλά χρόνια πολλά μας νανούρισαν, μας μεγάλωσαν, μας κέρασαν τη μουσική τους, και μας γλέντησαν με τα υπέροχα μουσικά ακούσματα μπορούσαν να στήσουν την κομπανία τους και εκεί να «φεγγοβολήσει» η διαμαντένια φωνή του μπάρμπα Τάκη, με το μοιρολόγι του: 

«Καλότυχοι, καλόμοιροι εσείς τ’ απάνου κόσμου,
που περιμένετε άνοιξη, το ‘μορφο καλοκαίρι
που περιμένετε Λαμπρή, στην εκκλησιά να πάτε,
να δείτε νιους που χαίρονται και νιες που καμαρώνουν…» 

Και αυτή την κομπανία να τη δούμε στα γιορτάσια, να έρχεται να παίζει στη χαρά της γιορτής, να στήνουν χοροστάσι, να το λαλούν μέχρι το πρωί, να καταλαγιάζει η ψυχούλα τους, να ηρεμούν∙ κι όμορφοι πια, ανανεωμένοι και δυνατοί, να «τραβούν την ανηφόρα» τους, ψάχνοντας να βρουν τον πνευματικό για μια εξομολόγηση, περπατώντας σαράντα και πλέον μέρες, καθώς παραδεχόταν τραγουδιστά στην Πανώρια του, με τη σμαραγδένια του φωνή. 

Σαράντα μέρες Πανώρια μου, σαράντα μέρες περπατώ,
να βρω παπά πνευματικό. Κι απάνω στις σαράντα δυο
βρίσκω παπά πνευματικό.
Παπά μου ξεμολόγα με, τα κρίματα συγχώρα μου. 



Να ξανατραγουδήσει την ξενιτιά, τη φτώχεια, τον πόνο, την ορφάνια, την αγροτιά, τη βουκολική ζωή, την αγάπη, τον έρωτα.
Να ξανατραγουδήσει  για τους φτωχούς, τους ξενιτεμένους, να παρηγορήσει πολλές ψυχές και να διατυπώσει την αδυναμία του να παρακολουθήσει τα τσαλιμάκια και τα λικνίσματα της παραπονιάρας καρδιάς.

Τι να της κάνεις της καρδιάς που ‘ναι παραπονιάρα
πότε με κάνει και γελώ πότε αναστενάζω
κι άλλες φορές μωρέ παιδιά μανούλα μου φωνάζω.

Εκεί, σ’ αυτή την πολυάριθμη μεταθανάτια κομπανία να συναιρείται η χαρά του γάμου με τη λύπη του αποχωρισμού, έτσι ακριβώς όπως το βίωσα, εκεί δηλαδή που με «έστειλε» η φωνή του θείου Τάκη, όταν τον πρωτοάκουσα, παιδάκι αμούστακο, σε γάμο στα Τζουμέρκα. Κι από τότε σαράντα τόσα χρόνια βαράνε για τα καλά στα αυτιά μου τα λαλούτα και με νανουρίζει η Δωρική φωνή του. 

«Έβγα κυρά και πεθερά
Για να δεχτείς την πέρδικα.
Για ιδέστε την πώς περπατεί,
Σαν Άγγελος με το σπαθί.
Για ιδέστε την, για ιδέστε την,
Με το φεγγάρι πέστε την».

Και κει να αρχίζει το «δράμα» της αναχώρησης της νύφης, όπως ακριβώς αυτός ήξερε να το τραγουδάει:

«Αφήνω γεια πατέρα μου,
και στο καλό παιδάκι μ’,
αφήνω γεια, μανούλα μου
και στο καλό παιδάκι μ’
αφήνω γεια αδελφάκια μου
και στο καλό αδελφούλα
αφήνω γεια στη γειτονιά
και στο καλό γειτόν’σσα».



Και στην πλατεία του χωριού του στην Κανδήλα, και διασταλτικά, σ’ όλα τα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας και της Ηπείρου, να οργάνωναν μουσικά το πανηγύρι τονίζοντας τη συνέχεια… «τέτοιαν ώρα ήταν εψές, τέτοια και παραπροψές», και να το λάλαγαν μέχρι το πρωί, τριήμερο πανηγύρι. Να αχολογάν οι ρεματιές με την Καραγκούνα, την Ιτιά, τον Σελήμπεη και τη Γενοβέφα. Και αβέρτα οι φούρλες από τα παλικάρια μας… Κι όλους να τους καθοδηγεί στο χορό η φωνή του Τάκη Καρναβά.
Και ‘κει με το παίξιμο των μουσικών από τη μεταθανάτια κομπανία και το χορό των ξεψυχισμένων μερακλήδων θα αποτυπώνονταν το αυθόρμητο, η απλότητα, η ειλικρίνεια, η ζωηρότητα και το ανεπιτήδευτο της χορευτικής κίνησης…, αλλά και της ελληνικής ψυχής.
Εκεί, όπου οι ζωντανοί θα ενθυλάκωναν τη μαγική έκφραση και συγκίνηση. Ατέλειωτη συγκίνηση, συνοδευόμενη από την ερωτική εξομολόγηση:

Μαράθηκε η κιτρολεμονιά, μαράθηκε το χειλάκι μου,
όσο να σε αγαπήσω και να σε αποκτήσω.
Και τώρα που σ’ αγάπησα, αχ,
μού λένε να σ’ αφήσω και να σε απαρατήσω.
Παίρνω τα όρη σκούζοντας, αχ,
και τα βουνά ρωτώντας, το θεό παρακαλώντας……

Και οι ζωντανοί δειλά δειλά συμμετέχοντας να απαντούν στον Καρναβά:

Σε ξένο χώμα περπατάς και έχω βαρύ μαράζι,
με το όνομά σου ξενυχτώ κι εσένα δε σε νοιάζει.
Μού τόγραψαν οι φίλοι μου πως δε ρωτάς για μένα
με ξέχασες στην ξενιτιά και γω ρωτώ για σένα.
Πώς να αντέξω τον καημό με τον βαρύ τον πόνο
να βρίσκεσαι στη ξενιτιά και εγώ κρυφά να λιώνω.

Κι ακόμα οι ζωντανοί από κοντά να ευχαριστούν όλους αυτούς που με τη μουσική τους, μάς γλέντησαν και αποτύπωσαν τα πιο ακριβά συστατικά τούτης της ζύμωσης, της βουκολικής ζωής, στήνοντας το θυμητάρι τους. Μνήμη ιερή που καίει σαν «άσβεστη βάτος».

Και να τραγουδούν απαρηγόρητα:
Γλυκά λαλούνε τα πουλιά, γλυκά λαλούν τα αηδόνια,
τώρα που ήρθε η Άνοιξη και λιώσανε τα χιόνια,
κι εγώ ο δόλιος τραγουδώ τραγούδια πονεμένα. 
Και ο μπάρμπα Τάκης να απαντά:
«Να ξεκουράζετε τον άνθρωπο ζωντανό
Και να μην τον κλαίτε αποθαμένο».

Κι όλοι μας, ας κάνουμε το μνημόσυνο. Όχι μνημόσυνο – εκτόνωση. Μνημόσυνο αληθινό που θα μετατραπεί σε ερωτική πράξη, μια τελετουργία, μια θρησκευτική επαφή, επίπονη κι ασταμάτητη προσπάθεια ανίχνευσης κι αποκάλυψης, μνήμης και προφητείας, αλλά και εξομολόγησης:

Εδώ σε τούτο, μαυρομάτα μου, εδώ σε τούτο το χωριό
μια μαυρομάτα αγαπώ. Όταν στη βρύση κατεβαίνει
γέρους και νέους τους μαραίνει.
Εδώ στη βρύση καρτερώ, μα ντρέπομαι να της το πω. 

Και σ’ αυτή τη μαγική σκηνή με συμπανηγυριώτες όλους, και μάγους τους μουσικούς μας που χρόνια κράτησαν - έσωσαν την παράδοση και μας σέρβιραν τη μουσική τους, φωτίζοντας κάθε κρυφή κι αθέατη γωνιά της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής πανδαισίας.
Κι όλα αυτά όχι για να διασκεδάσουμε την αμηχανία μας, τις δυσκολίες μας, την οικογενειακή μας πλήξη ή την όποια απογοήτευσή μας. Σ’ αυτή τη μαγική στιγμή θα δώσουμε απάντηση στην πεζή και καθόλα προβληματική καθημερινότητά μας και εκστασιαζόμενοι θα πετύχουμε το λυτρωμό, θα νιώσουμε τις ρίζες μας, θα αγκαλιαστούμε σε μια συνέχεια και θα τραγουδήσουμε μαζί με τον Τάκη Καρναβά:

Μάνα μ’ στο περιβόλι μας και στις αμυγδαλιές μας
πήγα να μάσω μύγδαλα, πήγα να μάσω τ’ άνθη
και κει καθόταν μάνα μ’ τρεις αετοί
και τρεις καλοί λεβέντες και λέγανε κουβέντες.
Ένας με μήλο μ’ έβαλε κι άλλος με πορτοκάλι
κι ο τρίτος ο καλύτερος μ’ ένα χρυσό γαϊτάνι.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ Τάκη Καρναβά, έστω και καθυστερημένα, από έναν άσημο -προπαντός όχι δημόσιο πρόσωπο-Τζουμερκιώτη που μεγάλωσε, τραγούδησε και γαλουχήθηκε μουσικά από τη θεσπέσια φωνή σου. Και ο νοών, νοείτω

romianews

Ανακοίνωση για τη συνταξιοδότηση του Δ/ντή ΔΕ Αιτ/νίας Παλαιολόγου Ιάκωβου






Ο συνάδελφος Ιάκωβος Παλαιολόγος μετά από 35 έτη προσφοράς στο χώρο της εκπαίδευσης τερμάτισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία και συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα

Πέρα από το πλούσιο έργο μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας στα σχολεία που υπηρέτησε ως λειτουργός της μέσης εκπαίδευσης, πρόσφερε και ως συνδικαλιστής της Α’ ΕΛΜΕ της οποίας υπήρξε ενεργό μέλος, ως αιρετός αλλά και από θέσεις διοίκησης τις οποίες κατείχε.
Ως Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αιτωλοακαρνανίας αντεπεξήλθε άψογα στα καθήκοντά του.
Λίγο πριν συνταξιοδοτηθεί κλήθηκε να χειριστεί και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής στην περιοχή μας και κατάφερε όχι μόνο να επιτελέσει το καθήκον του ως στέλεχος εκπαίδευσης απέναντι στην Πολιτεία αλλά και να αμβλύνει τις όποιες επιπτώσεις της πολιτικής αυτής στο χώρο μας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η συνεργασία μας υπήρξε άψογη καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του.
Για αυτή την ποικίλη προσφορά του θα θέλαμε να τον ευχαριστήσουμε και να του ευχηθούμε να έχει υγεία και να συνεχίσει να προσφέρει στο χώρο με την πολύτιμη εμπειρία του.

Έφυγε από κοντά μας ο Γιάννης Κουτρουμάνος απο την Μαχαιρά



Στερνό αντίο στον φίλο μας Γιάννη,

Ήσουν καλός κι ήσουν γλυκός 
κι είχες τις χάρες όλες, 
όλα τα χάδια του αγεριού, 
του κήπου όλες τις βιόλες...

       Έφυγε σήμερα το πρωί 23 Ιουλίου 2014, από κοντά μας για το ταξίδι της αιωνιότητας ο φίλος  μας και συμπατριώτης μας Γιάννης Κουτρουμάνος, σε ηλικία 59 ετών, νικημένος από την  ασθένεια.
   Ο Γιάννης, μοναχογυιός του Ηλία και της Βασιλικής, γεννήθηκε στη Μαχαιρά.
     Ανήσυχο πνεύμα, οξυδερκής και εργατικός,  σπούδασε στην Βιομηχανική Θεσσαλονίκης,  εργάσθηκε και διακρίθηκε ως οικονομολόγος σε μεγάλες εταιρείες των Αθηνών και της Πάτρας............
  
      Βαθύτατα δημοκράτης, προοδευτικός στη σκέψη,  αγαπητός σε όλους τους συγχωριανούς και τους συνεργάτες του..
     Όσοι τον είχαμε γνωρίσει θα τον θυμόμαστε για πάντα, γιατί ήταν προικισμένος με πολλές αρετές και αξίες που σπάνια συναντάει κανείς στην εποχή μας.
    Ήταν ευγενικός, έντιμος, καλόκαρδος, δουλευταράς και προκομμένος.
     Για τη γυναίκα σου, τα δυο σου παιδιά είναι αβάσταχτος ο πόνος και για εμάς τους φίλους μεγάλη η λύπη. 

Γιάννη θα σε θυμόμαστε πάντα,  θα είσαι πάντα κοντά μας σαν να μην έφυγες ποτέ.

Καλό σου ταξίδι...


Η κηδεία θα γίνει αύριο Πέμπτη στίς 10:00΄το πρωί στην εκκλησία του Αί-γιώργη στη Μαχαιρά.


Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΚΑΠΝΟΣ: αναδρομή στο παρελθόν




Γράφει: o Αποστόλης Κομπλίτσης

Καπνός, ένα φυτικό αγροτικό προϊόν με πολλές αντιθέσεις και παρενέργειες στην ανθρώπινη υγεία. Ένα φυτό μονοετές που μοιάζει( έχει συγγενική σχέση) με την πατατιά, τη ντοματιά και τη μελιτζάνα. Επιστημονικά ονομάζονται « σολανίδες» και λέγονται έτσι επειδή έχουν μέσα τους τη σολανίνη – στρυχνίνη και νικοτίνη , όλα δηλητηριώδη. Τα ζώα όταν το μυρίζουν αποφεύγουν να το φάνε. Ο καπνός χρησιμοποιείται  ως βιομηχανικό προϊόν.
Λέγεται ότι πρώτη πατρίδα του καπνού ήταν η Νότια Αμερική. Στην Ευρώπη  τον έφερε ο Γάλλος ΝΙΚΟΤ στα 1560μ.Χ. περίπου. Η ρίζα του καπνού μοιάζει με πάσαλο και στηρίζεται βαθιά μέσα στο χώμα. Το ύψος του πολλές φορές ξεπερνάει το ένα μέτρο. Τα φύλλα είναι πλατιά, χνουδωτά και με σχηματισμένες αυλακίες( νεύρα) για να στέλνει το νερό στη ρίζα.

Η διαδικασία για τον καπνό άρχιζε στην περιοχή μας περίπου στα τέλη του Γενάρη, εκεί κοντά στις Αλκυονίδες μέρες με το σκάψιμο( σήκωμα) στις βράες και την επεξεργασία( κλώσιμο)  του σπόρου. Αφού γινόταν η σωστή επεξεργασία στο σπόρο αλλά και στο χώμα της βραιάς  στη συνέχεια σπέρνονταν εκεί στα μέσα περίπου του Φλεβάρη.
Παλιά το σκέπαζαν για προστασία από την παγωνιά με διάφορα κλαριά και στα πιο κοντινά χρόνια με ειδικό νάιλον διαμορφωμένο ως ένα μικρό τολ. Παράλληλα προετοίμαζαν τα χωράφια οργώνοντας τα δυο και τρείς φορές, ώσπου να μεγαλώσει το φυντάνι για να μπορέσουν να το φυτρώσουν ρίζα- ρίζα στο χωράφι, μια διαδικασία επίπονη και κουραστική αλλά και κάποιες φορές αποτυχημένη, λόγω και των καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν. 


Όπως και να είχε όμως η κατάσταση, απ ότι τουλάχιστον εγώ θυμάμαι ποτέ κανένας δεν έμενε( αφύτευτος) χωρίς παραγωγή γιατί υπήρχε αλληλοβοήθεια του ενός με τον άλλο. Όλη αυτή η προσπάθεια διαρκούσε μέχρι τέλος Μαΐου. Όταν πλέον ο καπνός άρχιζε στο χωράφι να μεγαλώνει άρχιζε το σκάλισμα ανάμεσα στις ρίζες αλλά και το ξεχορτάριασμα για να μπορέσει η ρίζα και τα φύλλα της να έχουν μεγαλύτερη και πιο γρήγορη ανάπτυξη. 

Στα μέσα Ιουνίου περίπου και αφού ο καπνός άρχιζε να ωριμάζει, άρχιζε για τον παραγωγό και την οικογένεια όλη η δεύτερη και πιο επίπονη διαδικασία: το λεγόμενο μάζεμα του καπνού, το μπελόνιασμα (αρμάθιασμα) και το λιάσιμο σε ειδικά διαμορφωμένες κρεμάστρες (λιάστρες) το μάζεμα του καπνού γινόταν αναλογικά από 4-6 φορές (χέρια λέγονταν) όπως πήγαινε η σοδειά. Η διαδικασία αυτή της δεύτερης πράξης ήταν απλή αλλά τόσο επώδυνη   και κουραστική που πάρα πολλά παιδιά σε τρυφερές ηλικίες 6-7 χρονών αλλά και στα εφηβικά τους χρόνια δεν έπαιξαν, δεν χάρηκαν διακοπές ίσως και από τη μεγάλη κούραση πολλά από αυτά να μην μπορούσαν καν να ονειρευτούν!!!! Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της κούρασης (που πολλοί από εμάς την κουβαλάμε ακόμα πάνω μας), θα πρέπει να γνωρίζει ότι όλη σχεδόν η οικογένεια σηκωνόταν γύρω στις 4 το πρωί, πήγαινε στο χωράφι για το μάζεμα του καπνού, φύλλο το φύλλο, και στη συνέχεια κατά τις 8-9 το πρωί που το έφερνε στο σπίτι άρχιζε αμέσως το μπελώνιασμα(αρμάθιασμα). Παλιά που δεν υπήρχαν οι μηχανές, αλλά μόνο οι ατσάλινες βελόνες, πολλές φορές μαζί με τον καπνό τρυπούσες και τα χέρια σου!!! Η όλη διαδικασία κρατούσε μέχρι και τις 7 και τις 8 η ώρα το βράδυ. Και όλο αυτό τελείωνε περίπου τέλη Αυγούστου.

Τώρα αν μπορούσα να σας διηγηθώ λεπτομέρειες και διάφορα τραγελαφικά γεγονότα που συνέβαιναν όλον αυτόν τον καιρό στους περισσότερους παραγωγούς, ίσως και να μην τα πιστεύατε όσοι δεν τα ζήσατε. Και όσοι από εσάς τα γνωρίζετε γιατί τα ζήσατε, μπορεί τώρα που τα διαβάζετε να στενοχωριέστε, έστω και με λίγη δόση νοσταλγίας. Όποιος παραγωγός τελείωνε πρώτος, έβγαινε στο καφενείο χαμογελαστός και το ανακοίνωνε. Εκεί άκουγες τη φράση από τους υπόλοιπους «Άντε μωρέ και καλά διάφορα». Στην Τρίτη φάση της διαδικασίας και αφού είχαν λιαστεί οι αρμάθες, μαζεύονταν 7-8 μαζί και φτιάχνονταν τα βαντάκια, που στη συνέχεια τα κρεμούσαν στις αποθήκες, όποιος είχε, διαφορετικά μέσα στο σπίτι που κοιμόταν και η οικογένεια(κρεμασμένα στα μαδέρια). Και μετά το στράγγισμα των υγρών που είχαν απομείνει, περίπου ενάμιση μήνα γινόταν η τελική δεματοποίηση. Τα δέματα παρέμεναν μέσα στο σπίτι έως την άνοιξη που θα ερχόταν ο έμπορος για την αγορά τους. Τα τελευταία χρόνια με τα μηχανήματα αλλά και με ξεχωριστούς διαμορφωμένους χώρους, η καλλιέργεια ήταν σχετικά πιο εύκολη και πιο ανώδυνη για όλη την οικογένεια.

Εκτός από την ιστορική αναδρομή για τον καπνό, δεν μπορώ να μη σχολιάσω και τη μεγάλη ανεργία και την απόγνωση που νιώθουν οι περισσότεροι αγρότες μετά την κατάργηση της συγκεκριμένης καλλιέργειας, καθώς για τον Νομό μας αποτελούσε μονοκαλλιέργεια και έδινε πνοή στην κοινωνία της Αιτ/νίας.  Η κατάργηση των καπνών στο Νομό μας ήρθε το 2004 ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής που ορίζεται από την ΕΕ. Σημαντικό ρόλο βέβαια είχαν και κάποιοι ¨αγροτοπατέρες¨, άνθρωποι των συνεταιριστικών ενώσεων και ρουφιάνοι των εμπόρων, αφού πρώτα εξασφάλισαν για τον εαυτό τους ποσοστώσεις  στα χαρτιά, καρπώνονται μέχρι και σήμερα το λεγόμενο πριμ (λεφτά χωρίς να δουλεύουν)….


Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Γιορτάζει η Αγία Παρασκευή στην Μπαμπίνη Ξηρομέρου




Πρόγραμμα εορτής

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014
Ώρα 7:00 μ.μ Μέγας πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας

Σάββατο 26 Ιουλίου 2014

Ώρα  7:00 π.μ  Όρθρος και πανηγυρική Θεια λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας


Η Αγία Παρασκευή


πληρ: ΜΠΑΜΠΙΝΗ ΑΡΧΑΙΕΣ ΦΟΙΤΙΕΣ...Γεώρ. Σπ. Μπαρμπαρούσης

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΝ ΜΠΑΜΠΙΝΗ"

  

    

Διαβάστε  τη 





Το Καραϊσκάκη γιόρτασε τον Προφήτη Ηλία






Λαμπρή η πανήγυρη του Προφήτη Ηλία στο ιστορικό μοναστήρι στο Καραϊσκάκη Ξηρομέρου. Με την παρουσία του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά, με τη συμμετοχή πολλών ιερέων της περιοχής,αναρίθμητα πλήθη πιστών συμμετείχαν στον πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό, προκειμένου να υμνήσουν τον Προφήτη και να προσκυνήσουν την αγία εικόνα του....

Δέιτε φώτογραφιες:





















DragamestoNews