Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Κινδυνεύει να κλείσει το Δημοτικό σχολείο Μπαμπίνης λόγω έλλειψης μαθητών








Ίσως φέτος να χτυπάει για τελευταία χρονιά το κουδούνι του ιστορικού σχολείου μας, αφού σήμερα δυστυχώς το έτος 2012 μόνο 6 παιδιά φοιτούν στο δημοτικό.
Κάποτε στο σχολείο μας φοιτούσαν 120 μαθητές όμως το ισχυρό ρεύμα αστυφιλίας των προηγούμενων δεκαετιών το έφερε σε μόνιμη φθίνουσα κατάσταση. Το δημοτικό μας κινδυνεύει να κλείσει και οι παιδικές φωνούλες δεν θα ακούγονται πια στην πλατεία  και στα δρομάκια του χωριού μας.

Δείτε φωτογραφίες των μαθητών του δημοτικού μας σχολείου:











Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Η Χοροεσπερίδα της Ομοσπονδίας Ξηρομεριτών (ΟΠΣΥΞ) στα "Χίλια Αστέρια"




Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
      Η Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας (Ο.Π.ΣΥ.Ξ.) πραγματοποιεί την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012 την Ετήσια Χοροεσπερίδα της.
        Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο κέντρο «ΧΙΛΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ», Αχαρνών 434 και Κωνσταντά 6 – Αθήνα  Τηλ. 210 2525504, ώρα προσέλευσης:  22:00.....

       Θα διασκεδάσουμε με το  δημοφιλές μουσικό σχήμα της νυχτερινής Αθήνας που αποτελείται από τους: στο τραγούδι, Φιλιώ ΠυργάκηΓιώργος Βελισσάρης, Γιάνης Σιέττος, Γιώργος Μπέκιος, Ξένια Βέρρα, Τζένη Κατσίγιαννη, Δήμητρα Μπέκιου, Άρης Μουγκοπέτρος και στο κλαρίνο ο Παναγιώτης Πλαστήρας.
        Σας προσκαλούμε και σας περιμένουμε  να τιμήσετε με την παρουσία σας την χοροεσπερίδα που διοργανώνει η Ομοσπονδία μας και να περάσετε μια όμορφη βραδιά γεμάτη κέφι και καλό ελληνικό τραγούδι.
      Για κράτηση τραπεζιών και προσκλήσεις μπορείτε να  επικοινωνείτε με τα Μέλη του Κ.Σ. της Ομοσπονδίας,  κ.κ.  Τάκη Στεργίου  6972-660909, Θανάση Γεροδημήτρη 6944-156783, Βασίλη Μπουρνάζο 6944-157066, Παναγιώτη Στράτο 6975599299, Μαρία Μαντζάνα 6976001729, Ταξιάρχη Σάββα 6938-119719, Περικλή Χονδρογιώργο 6978224410, Τάκη Κοθρούλα 6946-068874,Κώστα Νικάκη 6987218655, Γιώργο Μπόνη 6932561022 και Άγγελο Μακρή6936637797.

Σας περιμένουμε,
Με τιμή
Για το Κεντρικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος                   Ο Γ. Γραμματέας
Δημήτρης Στεργίου       Αθανάσιος Γεροδημήτρης

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

''Αλωνισμός-ένα παραδοσιακό επάγγελμα''




                                                    Κάποτε                                     ...  στα παλιά εκείνα χρόνια...

   Την ώρα που ο πυρόξανθος ήλιος χανόταν πίσω από την αντικρινή βουνοπλαγιά της Μπαμπίνης και χιλιάδες χρώματα σμίγανε τον ουρανό με την πλαγιά  του χωριού, στα μακρινά εκείνα χρόνια αλλά τόσο έντονα χαραγμένα στη μνήμη μας, περίπου σαράντα χρόνια πριν, στα μέσα Αυγούστου, πριν τη μεγάλη γιορτή της Παναγίας, εκεί από την άκρη του χωριού, στο δρόμο που έρχεται απ΄τον Αετό, στη Λαγκάδα, ακούγεται το δυνατό μούγκρισμα  της μηχανής μεγάλου τρακτέρ.
Τρία μικρά κοριτσάκια σκαρφαλωμένα πάνω στα μπλε κάγκελα της αυλής τους αφουγκράζονται. Λες να έρχεται; Και να ξεπροβάλει , εκεί κοντά στο κονισματάκι. Στην αρχή ένα μικρό ανεπαίσθητο κόκκινο σημάδι, μετά ακολουθεί κι άλλο πιο αχνό, πορτοκαλί και μετά κι άλλο. Αυτός είναι! Τα παιδιά κρατούν την αναπνοή τους, λίγο ακόμη,  δεν μιλούν μεταξύ τους, έτοιμα να κατέβουν στο δρόμο, κρέμονται από τα κάγκελα της αυλής, σηκώνονται στις μύτες των ποδιών και τα μάτια τους είναι καρφωμένα εκεί στο μεγάλο δρόμο στη μέση του χωριού και περιμένουν. Και να βλέπουν καθαρά τώρα. Έρχεται, έρχεται ο πατέρας, έρχεται ξεφωνίζουν. Ήρθε, αυτός είναι , ήρθε ο πατέρας μαμά.
Ο πατέρας περνάει τώρα στη μέση του χωριού, οδηγώντας το μεγάλο κόκκινο τρακτέρ που σέρνει την καμαρωτή πορτοκαλί πατόζα, την αλωνιστική μηχανή, και ακολουθεί η πλατφόρμα γεμάτη από την σοδιά της χρονιάς.  Η αγωνία μετατρέπεται σε χαρά, εκδηλώνεται με φωνές και τα παιδιά τρέχουν ξεφωνίζοντας ως το μπάρμπα -Φάνια για να προϋπαντήσουν τον πατέρα που έλειπε τόσο καιρό. Το σούρουπο βρίσκει τα τρία κορίτσια μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά καθισμένους κοντά στον κουρασμένο, μαυρισμένο από τ΄αγάνι  και τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο αλλά ευτυχισμένο πατέρα να ακούνε πραγματικές ιστορίες ζωής και περιπέτειες που έλαβαν χώρα με πρωταγωνιστές τους ταϊστάδες, τους κουβαλητάδες, τα καζάνια, τα δεμάτια του σιταριού, τις θημωνιές και τα χερόβολα, τα λουριά της μηχανής... …Εικόνες μιας άλλης εποχής …




Ας γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου πίσω 60 χρόνια τότε που ένα νεαρό παιδί , τότε 19 χρονών,  παιδί πολυμελούς οικογένειας θα ορθώσει το ανάστημά του στη φτώχια, θα παλέψει με την άγονη γη, θα δουλέψει σκληρά  κάτω από το λιοπύρι, θα αφουγκραστεί τα καλέσματα της εποχής του, θα ονειρευτεί ένα καλύτερο αύριο γι’ αυτόν και την οικογένειά του και θα μοχθήσει για να παράξει  τον άρτον τον επιούσιον, βασικό κομμάτι της ανθρώπινης ζωής.

Όνομα: Γεώργιος Τασούλης του Σπυρίδωνος
Επάγγελμα: Μηχανοδηγός                 
Έδρα: Μπαμπίνη Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας.

 Ο Γεώργιος (γνωστός ως Γάκιας) ένα από τα  6 παιδιά του Σπύρου και της Αθανασίας, γεννημένος το 1929 στην Μπαμπίνη , αφήνει το Χρήστο, τον Κώστα, τη Γεωργία, τη Μαρία και το μικρότερο το Θόδωρο και αρχίζει την αναζήτηση δουλειάς για να μπορέσει να ζήσει και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της μεγάλης οικογένειας.


Παιδί 19 χρονών, ξεκίνησε σαν βοηθός σε αλυσιδοφόρο τρακτέρ(μπουλντόζα) στο Λεσίνι. Γρήγορα του χρέωσαν ένα τρακτέρ JHON DEER (Αμερικάνικο) που όργωνε και έκανε μεταφορές εργατών στο κάμπο του Λεσινίου. Μετά το στρατιωτικό του είναι πια και επίσημα μηχανικός.



 
     
                                   

 Στη δεκαετία του 50 στην Μπαμπίνη λειτουργούσε  συνεταιρισμός ο οποίος διέθετε συνεταιριστική αλωνιστική μηχανή. Η συνεταιριστική μηχανή (HEINZ αμερικάνικη) αγοράστηκε με δάνειο και εγγύηση που ήταν τα μερίδια των συνεταιριστών- κατοίκων της Μπαμπίνης. Τότε πρόεδρος του συνεταιρισμού ήταν  ο Χρήστος Τασούλης και γραμματέας ο Χαρίλαος Ζαρκαδούλας. Ο Γάκιας λοιπόν χειρίζεται τη μηχανή του Συναιτερισμού για 8 χρόνια. Αλώνιζε όλα τα γύρω χωριά. Μπαμπίνη- Αετό-Μαχαιρά- Σκουρτού- Χρυσοβίτσα- Πρόδρομο-Αγράμπελα και Φυτείες. Κοντά στον αλωνισμό  ήταν και ο Ηλίας ο Ράπτης που με το  κάρο του μετέφερε το δικαίωμα της μηχανής. Στην αρχή είχε αρκετή δουλειά καθώς οι μηχανές ήταν λιγοστές, μα κατόπιν η δουλειά μειώθηκε και τα κέρδη της μηχανής λιγόστευαν. Η μηχανή πουλήθηκε στην Κατούνα.
  Άνεργος πια δουλεύει για δυο χρόνια τη συνεταιριστική μηχανή Αστακού.

Στη συνέχεια γύρω στα 1960, αφού μάζεψε τις οικονομίες του και με τη βοήθεια της προίκας της γυναίκας του Θεοδώρας  Χ. Ράπτη αγόρασε τη δική του αλωνιστική μηχανή από το Άδεντρο Θεσσαλονίκης, HEINZ (αμερικάνικη). Μετά από  ένα χρόνο αγόρασε και το τρακτέρ BELARUS. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το πρώτο τρακτέρ στο χωριό το είχε ο Γιάννης Πιπερίγκος το 1958 , μετά ήρθε του Γάκια Τασούλη το 1961 και μετά από λίγο αγόρασε και ο Γιάννης ο Θανασούλας.
Έτσι τώρα  πια δούλευε με το δικό του τρακτέρ και τη δική του μηχανή. Το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα.
Ο αλωνισμός άρχιζε στα τέλη Μαΐου. Πρώτα αλώνιζε στα  γειτονικά χωριά, μετά στο χωριό του την Μπαμπίνη και ύστερα τα πιο απόμακρα. Παραμονή της Αγίας Παρασκευής χαιρετούσε τη γυναίκα του και τα παιδιά και έφευγε εκτός νομού, για τα χωριά της Ηπείρου. Καλπάκι- Λυγωψιά- Μάρμαρα- Ασφάκα- Ασπραγγέλους έφτανε μέχρι και τα Ζαγοροχώρια.
Άλλες χρονιές έφευγε για τα χωριά της Λευκάδας. Καλαμίτσι- Βασιλική- Αλέξανδρος και τόσα άλλα.
Ο ίδιος θυμάται και ο  νους του μοιάζει να ταξιδεύει,  ταξιδεύει οδηγώντας το κόκκινο BELARUS με τη πορτοκαλί πατόζα και να ακολουθεί φορτωμένη η πρατφόρμα με τη σοδειά και τους βοηθούς σκαλφαλωμένους στο πατάρι της μηχανής. « Για να πας από το ένα μέρος στο άλλο ήταν πολύ δύσκολο, χρονοβόρο και επικίνδυνο. Μπορεί και τρεις ολόκληρες μέρες να οδηγούσαμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Η οδήγηση γινόταν πάντα ημέρα, για να μπορούμε να ελέγχουμε το δρόμο και την κατάσταση του συγκροτήματος. Από τη πολλή ζέστη και τις μεγάλες διαδρομές, αρκετές φορές, τα λάστιχα άνοιγαν και τότε καθόμασταν στην άκρη του δρόμου και τα επισκευάζαμε. Όταν σουρούπωνε σταματούσαμε σε ένα ανοιχτό μέρος δίπλα στο δρόμο και κατάκοποι τρώγαμε ότι είχαμε μαζί μας και  κοιμόμασταν πάνω στα άδεια σακιά. Μαζί μου τα πρώτα χρόνια  ήταν και ο μικρότερος αδελφός μου, ο Θόδωρος.
Από το χωριό κοντά στον αλωνισμό ερχόταν ο Βαγγέλης Κολώνιας, ο Στάθης Κολώνιας, ο Κίτσος Παλιούρας, ο Γάκιας Τσιώλης, ο Χρήστος Νικ. Μασσαλής , ο Γάκιας  Αντ.Μπιτσώρης, ο Κώστας Κολώνιας και από τη Μαχαιρά ο Χρήστος Κουβέλης. Κάθε χρόνο ερχόταν από τη Ζάκυνθο ένας εργάτης ονόματι  Μιχάλης. Στη Λευκάδα νεαρός τότε ήταν μαζί μου και ο Γιάννης ο Γρίνος, ενώ στα γύρω χωριά, κάποιες φορές, ερχόταν και ο Αποστόλης Κομπλίτσης.»

     O Θεόδωρος Σ.Τασούλης με το αλωνιστικό  συγκρότημα.

   Καθώς θυμάται το πρόσωπό του απότομα αλλάζει όψη, τα μάτια του φωτίζονται, εκπέμποντας μια εσωτερική λαχτάρα, λες και είναι εκεί στη μέση του χωραφιού και βάζει μπροστά το μεγάλο τρακτέρ, να δίνει κίνηση στα λουριά της μηχανής,  οι εργάτες τρέχουν κουβαλώντας τα χρυσαφένια δεμάτια με τα σκληρά αγάνια να βελονίζουν το δέρμα τους, ο καρπός ώριμος και μεστωμένος να γεμίζει τα καζάνια της μηχανής και πιο πέρα να πετάει βουνό το άχυρο.
Ο ίδιος θυμάται:  Γυναίκες και άνδρες πήγαιναν στο θέρο. Αφού θέριζαν το σιτάρι το έδεναν χερόβολα και μετά δεμάτια. Τα μάζευαν σε καθαρό και επίπεδο μέρος στο χωράφι ώστε να μπορεί εύκολα να έχει πρόσβαση η μηχανή και τα στοίβαζαν σε θημωνιές.
Πολλές φορές ο ήλιος έπεφτε και η μέρα χανόταν και εμείς ήμασταν ακόμη εκεί, στη μέση του χωραφιού, για να τελειώσουμε κι αυτό το αλώνι, να σακιάσουνε οι νοικοκυραίοι τη σοδιά τους και οι γυναίκες να μαζέψουν τα τελευταία σκύβαλα, αγριοβρώμες, αγριοκόκια και κομμένα σιτάρια, τροφή για τις κότες. Βλέπετε τα χρόνια ήταν δύσκολα και τίποτα δεν πήγαινε χαμένο, τότε ίσα που προλαβαίναμε να πάμε τη μηχανή στο επόμενο αλώνι για να ξεκινήσει με το χάραμα και πάλι η δουλειά.  Τότε σηκωνόμουν την επόμενη πρωί- πρωί πριν τις έξι,  γρασάριζα- καθάριζα τη μηχανή, την αλφάδιαζα, έπρεπε να είναι οπισθόβαρη για να μη μπουκώνει, και όταν ερχόταν ο νοικοκύρης άρχιζε το αλώνισμα.
Το αλωνιστικό συγκρότημα απασχολούσε 8 με 9 εργάτες, Τέσσερις εργάτες μετέφεραν τα δεμάτια στο πατάρι της μηχανής όπου εκεί 2  άλλοι εργάτες, οι κόφτες, έκοβαν τα δεμάτια και στη συνέχεια άλλοι 2, οι τροφοδότες ή ταϊστάδες έριχναν τα χερόβολα μέσα στην τρόμπα της μηχανής. Εκεί ήθελε προσοχή γιατί έπρεπε να πέφτει η κανονική ποσότητα μέσα  στη χοάνη για να μη μπουκώνει η μηχανή . Όταν συνέβαινε αυτό ο ήχος της μηχανής άλλαζε, έπεφταν οι στροφές του τρακτέρ, κάπνιζε και πολλές φορές πετούσε και το λουρί που έπαιρνε στροφές από το τρακτέρ. Για να μη χαθούν οι στροφές ρίχναμε ρετσίνι στο λουρί. Η τροχαλία της αλωνιστικής μηχανής έπρεπε να ήταν αλφαδιασμένη με την τροχαλία του τρακτέρ. Ακόμη η μηχανή μπούκωνε όταν το σιτάρι ήταν νωπό.  Μετά η πατόζα διαχώριζε τον καρπό του σιταριού από τις καλαμιές, τις οποίες κατακερμάτιζε και τις συσσώρευε στο πίσω μέρος, με ένα μεγάλο χωνί και δημιουργούνταν έτσι τα λαμνιά του άχυρου.
Μέσα στη μηχανή υπήρχε ο αχυροδιώκτης που έδιωχνε τη καλαμιά στον αχυροκόπτη. Το αχυροκοπτικό ήταν ένας κύλινδρος με πυκνά δόντια πολύστροφος που έκανε το άχυρο ψιλό, έπαιρνε 1350 στροφές το λεπτό, και με τη βοήθεια μιας ισχυρής αεροτουρπίνας και με ένα σωλήνα προσαρμοσμένο, έστελνε το άχυρο μακριά, σε καθαρό μέρος.
Ο καρπός απ’ το δεξιό μέρος της πατόζας έπεφτε στα καζάνια. Εκεί ήταν ένας ακόμη εργάτης ο καζανιέρης που μέτραγε τα καζάνια. Συνήθως το μερίδιο ήταν 12 καζάνια ο νοικοκύρης – 1 καζάνι η μηχανή. Εκείνη την εποχή η τιμή του ενός κιλού σιταριού ή βρώμης ήταν 3 δραχμές.
Στο τέλος ο νοικοκύρης έπαιρνε μια ποσότητα άχυρο, το λίχνιζε και μετρούσε τα σπυριά του σιταριού. Ήταν δυσφήμηση για το αλωνιστικό συγκρότημα όταν έβγαζε περισσότερο σιτάρι.
Πάνω στη μηχανή υπήρχαν τριών ειδών λουριά.
Το κεντρικό λουρί περνούσε από πέντε τροχαλίες και έδινε κίνηση στη μηχανή.
Το δεύτερο λουρί χρησίμευε για να δουλεύει το αναβατόριο, εκεί γύρναγε για δεύτερη φορά το ακάθαρτο σιτάρι, περνούσε από τα σιδερένια κόσκινα, καθαριζόταν και έτσι  διασφαλιζόταν η ποιότητα του σιταριού.
Το τρίτο λουρί,το λεγόμενο των καζανιών, βοηθούσε να γεμίζουν τα καζάνια. 
Μια καλή μηχανή , σύμφωνα με τον Κανονισμό του Υπουργείου δεν έπρεπε να αφήνει πάνω από 5-7% σπόρια στο άχυρο, έπρεπε να δίνει καθαρό άχυρο και η λειτουργία της μηχανής να είναι ακίνδυνη για τους χειριστές της.
 

Λουρί  των  πέντε τροχαλιών





Η αλωνιστική μηχανή ήταν μεγάλη υπόθεση. Με το παραδοσιακό αλώνι ασχολούνταν άντρες γυναίκες και παιδιά τουλάχιστον για ένα μήνα. Με τη μηχανή σε 5-6 ώρες τελείωνε ο αλωνισμός ενός χωραφιού.
Το χωριό μου, η Μπαμπίνη με περίμενε πάντα, να τελειώσω τον αλωνισμό από τ’ άλλα χωριά ώστε να αλωνίσω και τα σιτάρια των χωριανών μου. Τότε αρχίζαμε τον αλωνισμό από Μανωλόπουλου-Φραξόλακα-Σταυροδρόμι-Αι Άννα-Άη Δημήτρης μέχρι τις Λαγκάδες και του Μανδύλη τα Βαρκ,. Από ευχαρίστηση πήγαινα χωριστά στο χωράφι  κάθε συγχωριανού και έτσι έβγαιναν από τον κόπο να μεταφέρουν τα δεμάτια τους σ’ ένα μέρος, το αλώνι, όπως συνέβαινε συνήθως στ’ άλλα χωριά. Ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους τους χωριανούς για τη στήριξή τους και την αγάπη τους.
Νιώθω επίσης την ανάγκη να σημειώσω και τη μεγάλη προσφορά της γυναίκας μου Θεοδώρας, η οποία έμενε πίσω στο χωριό με τις τρεις κόρες μου και την πεθερά μου, την Κωνστάντω, στυλοβάτες του σπιτιού μου.
‘Όμως στα μέσα της δεκαετίας του 70 ο κόσμος στράφηκε αποκλειστικά στην καπνοκαλλιέργεια, με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά η καλλιέργεια σιτηρών, ενώ εμφανίστηκαν και οι πρώτες θεριζοαλωνιστικές μηχανές (κομπίνες). Η αλλαγή αυτή έφερε και το τέλος μιας εποχής. Η αλωνιστική μηχανή μπήκε στο υπόστεγο.»


                            
Τα χρόνια που πέρασαν άφησαν τη σφραγίδα τους. Χρόνια δύσκολα, πονεμένα, φτωχά
Ο ίδιος βιάζεται να μιλήσει , περιμένει με αγωνία κάποιον να τον ακούσει να αναπλάθει το παρελθόν της γενιάς του, να διηγηθεί την ίδια του τη ζωή.
Η πυρκαγιά του 2007, ήρθε να αποτελειώσει και να σβήσει ένα ακόμη απομεινάρι μιας άλλης εποχής που έδωσε δουλειά σε πολλές οικογένειες.
Ο Γιώργος Τασούλης όμως επιμένει να της δίνει ζωή. Μετά την πυρκαγιά πήρε ένα κουτί κόκκινη μπογιά και άρχιζε να βάφει τα καβουρνιασμένα σίδερα. Ήταν μια τελευταία προσπάθεια να την αναστήσει, να αναστήσει και να συντηρήσει  μνήμες μιας περασμένης εποχής, βιώματα που χαράχτηκαν βαθιά στο μυαλό και στο κορμί του. Πάντα φροντίζει την αλωνιστική του μηχανή, θυμάται και αναπολεί τις παλιές καλές εποχές, περιγράφει όπως και τότε κάθε φορά που γύρναγε από τον αλωνισμό στιγμές και εικόνες του αλωνισμού. Είναι ζωντανή μνήμη και την έχει μπροστά του, η μνήμη ενός παραδοσιακού επαγγέλματος που έχει σχεδόν εκλείψει.

  Τασούλη Γ. Κωνσταντίνα

     το    άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «εν Μπαμπίνη»Φ.46 του Πολιτιστικού Συλλόγου Μπαμπίνης «Χριστόδουλος Παμπλέκης».

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Συνάντηση Μπαμπινιωτών Αθήνας







Συνάντηση με μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Μπαμπίνης που μένουν μόνιμα στην Αθήνα πραγματοποίησε το Διοικητικό Συμβούλιο σήμερα Κυριακή 25-11-12.

ο Πρόεδρος Κώστας Μασαλής ενημέρωσε τα μέλη του συλλόγου για θέματα που απασχολούν το Σύλλογό μας . Όπως για την πορεία του λαογραφικού μουσείου ,στο οποίο έγινε προγραμματισμός των εργασιών (επίσης παρακάλεσε τα μέλη να ενισχυθεί η προσπάθεια αυτή  όπως ο καθένας μας μπορεί για να γίνει ένα πραγματικό στολίδι για το χωριό μας).Ενημερώθηκαν τα μέλη ότι το γραφείο του Συλλόγου θα εγκατασταθεί σε αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου το οποίο  εγκρίθηκε ομόφωνα από τον Δήμο Ξηρομέρου . (το Δ/Σ του Συλλόγου ευχαριστεί   τον Δήμο Ξηρομέρου & το τοπικό συμβούλιο για την παραχώρηση ). Τέλος ο σύλλογός μας προγραμματίζει τον ετήσιο χώρο που θα πραγματοποιήσει στην Αθήνα, και γι αυτό το σκοπό είναι σε αναζήτηση  κέντρου διασκέδασης.

Όπως  μας διαβεβαίωσε ο Πρόεδρος θα ακολουθήσουν και άλλες τέτοιες συναντήσεις ώστε το Διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου να  βρίσκεται κοντά στα μέλη του, και να ενημερώνετε για την πορεία του Συλλόγου.











foto: Σπύρος κ. Μπενέκος







Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

'' ΠΟΙΗΣΗ'' ΑΡΗΣ ΜΠΙΤΣΩΡΗΣ





Ο Άρης Μπιτσώρης  με το παρακάτω ποίημα σατιρίζει με τον δικό του υπέροχο τρόπο, όταν τριάντα δύο χρόνια πριν πήγε για γαμπρός στο σπίτι της Δέσποινας στη Θεσσαλονίκη.



              Χαρείτε το  

Όταν γερνά ο άνθρωπος πίσω το νου γυρίζει
και τα ανεξιχνίαστα απ’ την αρχή σκαλίζει.

Τριάντα δύο χρόνια πριν -ήτανε καλοκαίρι-
την προηγούμενη άνοιξη της ζήτησα το χέρι,

της Δέσποινας, κι ήρθα ξανά πίσω στη Σαλονίκη∙
γεύματα, δείπνα, πρωινά, ζεστός καφές στο μπρίκι.

Μου στρώσανε και μου ’δωσαν της προίκας το σεντόνι
μα ήτανε πολύ κοντό, μου ’φτανε ως το γόνυ.

Το μήκος δε σχολίασα, τότε, του σεντονιού μου
άλλωστε μόνο στο κεχρί είχα εγώ το νου μου.

Όμως εγκαταστάθηκα σώγαμπρος το χειμώνα
κι από το γίκο ρίξανε το πάπλωμα στο στρώμα.

Πάω λοιπόν να σκεπαστώ τα πόδια μείναν έξω,
διπλά τσουράπια φόρεσα το κρύο να αντέξω.

Το γίκο ανακάτεψα, όλα το ίδιο μέτρο,
τα μπινελίκια ακούστηκαν μέχρι τον Άγιο Πέτρο.

Μου δικαιολογήθηκαν πως το πατρόν είναι ένα
τάχα όλες οι πόντιες έτσι τα ’χουν ραμμένα.

Χρόνια πολλά περάσανε ώσπου να αλλαχτούνε,
τα πόδια μου με υπέρδιπλα πλέον να σκεπαστούνε.

Μα άργησε στη θέση του να έρθει το μυαλό μου∙
σαν Πόντιος την έπαθα γαμώ το κέρατό μου.

Για κάποιον πόντιο κοντό τα ’χαν προορισμένα∙
σεντόνια και παπλώματα στα μέτρα του ραμμένα.

Τώρα, αν συναντώ κοντούς θαρρώ πως με κοιτάνε
και πίσω από την πλάτη μου νομίζω πως γελάνε.

Για κοίτα, τόσα τέρμινα μετά τον Ησαΐα
που ήρθε και καρφώθηκε σφήνα η αμφιβολία.

Και ψάχνω ψύλλους στ’ άχυρα εις τας δυσμάς του βίου.
Μετά την απομάκρυνση  όμως εκ του ταμείου

ουδέν αναγνωρίζεται λάθος,  ούτε και πλάνη∙
τουτέστιν αφού μού ’βαλε η πόντια στεφάνι.


ΕΝΩΣΗ ΑΣΤΑΚΗΝΩΝ ΑΘΗΝΑΣ




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
(ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 18/11/12)
                                                    

        Στη κατάμεστη, από Αστακηνούς και Φίλους, αίθουσα, του ξενοδοχείου  ΑΜΑΛΙΑ (Πλατεία Συντάγματος) πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 18-11-2012, από την ΕΝΩΣΗ ΑΣΤΑΚΗΝΩΝ ΑΘΗΝΑΣ εκδήλωση με θέμα :

ΕΧΙΝΑΔΕΣ  “αιώνιοι φρουροί του Αστακηνού κόλπου”.

Η εκδήλωση αυτή αποτελεί μέρος των δραστηριοτήτων που αναπτύσσει η ΕΝΩΣΗ με σκοπό να αναδείξει και να θυμίσει την ιστορία και το πολιτισμό του Αστακού και της  περιοχής του, όπως επίσης να δώσει τη δυνατότητα της συνάντησης και της εκ νέου ανάπτυξης σχέσεων των απόδημων της πόλης του Αστακού που κατοικούν στο Λεκανοπέδιο της Αττικής.

Στην αρχή της εκδήλωσης παρουσιάστηκε από το μέλος της Δ.Ε. της ΕΝΩΣΗΣ Γρ. Νικήτα η υπό δημιουργία ιστοσελίδα της ΕΝΩΣΗΣ. Σε αυτή θα «αναρτηθούν» στοιχεία για την ιστορία του τόπου, τις εκδηλώσεις της Ένωσης, δυσεύρετο φωτογραφικό υλικό και ενδιαφέροντα ντοκουμέντα, ανέκδοτα περιστατικά από τη ζωή της πόλης κλπ. Επίσης θα υπάρχει ενότητα διαλόγου. Βασικός σκοπός είναι η ιστοσελίδα να αποτελέσει σημείο επικοινωνίας των αποδήμων και μη του Αστακού, κατοίκων Ελλάδας και εξωτερικού. 

Την κύρια εκδήλωση κάλυψαν δύο ομιλητές.

Η αρχή έγινε από τον ιατρό Χρήστο Γ. Κλαδευτήρα ο οποίος αναφέρθηκε  στη ναυμαχία των ΕΧΙΝΑΔΩΝ - ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ η έκβαση της οποίας έμελλε να καθορίσει την ιστορία της Ευρώπης. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στη γεωπολιτική κατάσταση τον καιρό της ναυμαχίας σε Οθωμανική Αυτοκρατορία και λοιπή Ευρώπη, στους λόγους που οδήγησαν στη ναυμαχία, στις ενέργειες του Πάπα και των ηγετών των ευρωπαϊκών βασιλείων, στη προετοιμασία του στόλου των χριστιανικών δυνάμεων, στη διαδρομή του στόλου, στα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία των δύο στόλων (πλοία, ναύτες, όπλα κλπ), στο ακριβές σημείο που έλαβε χώρα η ναυμαχία (πλησίον της νήσου Οξιάς των Εχινάδων προς τη πλευρά της Πάτρας), πραγματοποίησε εντυπωσιακά λεπτομερή περιγραφή των κινήσεων των αντιπάλων στόλων και έκλεισε με τα παρεπόμενα της ναυμαχίας. Η ομιλία συνοδεύτηκε με φωτογραφικό υλικό.  
Στη συνέχεια ο Δικηγόρος Σταμούλης  Α. Μακρής, Πρόεδρος της Δ.Ε της ΕΝΩΣΗΣ ΑΣΤΑΚΗΝΩΝ,  αναφέρθηκε στη προέλευση του ονόματος, στους μύθους, στις ιστορικές αναφορές για τις νήσους (κάποιες σήμερα είναι μέρος της ξηράς), στο ιδιοκτησιακό καθεστώς από παλιά έως σήμερα, στην ιδιαιτερότητα της κάθε νήσου (γεωγραφικά στοιχεία), στις χρήσεις γης (σχέδιο Natura, συνθήκη Ramsar). Η ομιλία συνοδεύτηκε με χάρτες από δορυφορικές λήψεις.


                                    Οι Επικεφαλής της Συμμαχικής  Αρμάδας 
              Δον Χουάν της Αυστρίας -  Μάρκο Αντόνιο Κολόνα  -Σεμπαστιάν Βενιέρο


        Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους: Ο βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α  Β΄ περιφέρειας Αθηνών Δημήτρης Στρατούλης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ξηρομέρου Βασίλης Μουρκούσης, ο Δημοτικός Σύμβουλος Ξηρομέρου Χρήστος Ζορμπάς, ο  Αντιδήμαρχος Αθηναίων Νώντας Λαμπρακάκης, ο Δημήτρης Μπόνης Δικηγόρος τ. Δημοτικός Σύμβουλος Αστακού, ο Πρόεδρος της Αιτωλικής- Πολιτιστικής Εταιρείας Παναγιώτης Κοντός  τ. Γ. Γραμματέας  του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Παναγιώτης Κανδηλιώτης  συντ/χος φιλόλογος, ο Γιάννης Δημητρούκας διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Μονάχου και Ιστορικός Βυζαντινολόγος,  ο Δημήτρης  Χασάπης Αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών,  ο Γιώργος Μπαρμπαρούσης -Συγγραφέας-Ιστορικός, ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΠΑΝΣΥ  - Εφέτης  Αλέκος Σάββας, ο Πρόεδρος της ΟΠΣΥΞ Δημήτρης Στεργίου, ο Αντιπρόεδρος  της ΠΑΝΣΥ Βασίλης Μπουρνάζος, ο Ταμίας της   ΟΠΣΥΞ Παναγιώτης Στράτος, ο Μπάμπης Κουβέλης τ. Πρόεδρος ΟΠΣΥΞ   – Συγγραφέας, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αιτωλοακαρνάνων  Περιστερίου – Δημοσιογράφος Χρήστος Χούτας, ο Νίκος Μήτσης τέως Πρόεδρος της ΟΠΣΥΞ –τ. Νομαρχιακός και Δημοτικός Σύμβουλος - Συγγραφέας,  ο τ. Πρόεδρος Κοινότητας  Φυτειών Στάθης Μπέτσης, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αστακιωτών Γιώργος Μπόνης, η Αντιπρόεδρος Ουρανία Νικολάου, τα μέλη :Ρούλα Βραχά, Λεωνίδας Παπαρίζος και Παναγιώτης Αναστασίου, ο Δημοσιογράφος και εκδότης  της εφημερίδας  “ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΚΗΣ”  κ. Χρ. Πατούλας,  ο Γιώργος Τσούκας τέως Γεν. Διευθ. του Υπουργείου Ανάπτυξης.

        Κατά γενική ομολογία η εκδήλωση από οργανωτικής πλευράς ήταν άψογη, αφού  άπαντες έμειναν κατενθουσιασμένοι δίνοντας από κοινού ραντεβού -με συνδετήριο κρίκο τους την ΕΝΩΣΗ- για την επόμενη εκδήλωση.


Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

''Συνάντηση Μπαμπινιωτών''





Συνάντηση με τους συγχωριανούς μας  που μένουν μόνιμα στην Αθήνα θα έχει το Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου μας την Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012 & ώρα 11 π.μ στο Café-bar  ΑΙΓΛΗ  στο  Περιστέρι-Μπουρνάζι .




Σας περιμένουμε .
                                                       

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Φυτείες: ΟΧΙ στο «θάνατο» του τόπου μας ΟΧΙ στην κατάργηση των Λυκειακών Τάξεων





Στο πλαίσιο των αντιδράσεων της τοπικής κοινωνίας των Φυτειών για την κατάργηση των Λυκειακών Τάξεων, διοργανώθηκε το Σάββατο 17 Νοεμβρίου Λαϊκή Συνέλευση με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Φυτειών «Ακαρνανικό Φως».
Στη Συνέλευση συμμετείχαν Γονείς, Μαθητές, Καθηγητές, Φορείς καθώς και απλοί πολίτες της περιοχής.
Αρχικά το λόγο πήρε ο συντονιστής της Συνέλευσης Χρήστος Σαλτογιάννης και αναφέρθηκε διεξοδικά για την γενικότερη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Λυκειακές Τάξεις. Ανέφερε ότι «είμαστε εδώ για να πούμε ένα δυνατό ΝΑΙ στο αυτονόητο, στην εκπαίδευση και μόρφωση των παιδιών μας». Ακόμη ότι «μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάτι νεότερο που να αφορά το μέλλον των Λυκειακών τάξεων Φυτειών και εάν δεν υπάρξει άμεσα και σύντομα κάποια αλλαγή, τότε μοιραία από το νέο σχολικό έτος 2013-2014 θα υπάρξει οριστικό λουκέτο». Επιπλέον, η τοπική κοινωνία των Φυτειών δεν πρέπει να επιτρέψει κάτι τέτοιο και σίγουρα θα υπάρξουν και νέες μορφές διαμαρτυρίας.
Από την πλευρά των μαθητών των Λυκειακών Τάξεων, η μαθήτρια Λαμπρινή Βαρδή διάβασε την επιστολή διαμαρτυρίας των μαθητών προς τον αρμόδιο Υπουργό και τον Δήμο Ξηρομέρου, εκφράζοντας έτσι την κραυγή αγωνίας όλων των παιδιών.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Πρόεδρος της Β' ΕΛΜΕ Αιτωλοακαρνανίας Γιώργος Καραμητσόπουλος, ο οποίος ανέδειξε την γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στις σχολικές μονάδες της περιοχής. Αναφέρθηκε στη δραστική μείωση των κονδυλίων για την παιδεία, στις μηδαμινές προσλήψεις νέων εκπαιδευτικών με αποτέλεσμα να υπάρχουν περίπου 3000 κενά καθηγητών. Επίσης, υπογράμμισε το γεγονός ότι η Πολιτεία απαξιώνει τα σχολεία της γειτονιάς βάζοντας τους λουκέτο δημιουργώντας έτσι αρνητικές κοινωνικές συνέπειες. Κλείνοντας, αναφέρθηκε στην υπερσυγκέντρωση των μαθητών σε συγκεκριμένα σχολεία και έτσι κάθε τμήμα αριθμεί πάνω από 30 μαθητές, τμήματα που δεν πληρούν τις προδιαγραφές, τα λεγόμενα σχολικά συγκροτήματα γίγαντες χωρίς πρόσωπο και βέβαια χωρίς ποιότητα.
Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Χασακή, επικεντρώθηκε στις δυσάρεστες συνέπειες που θα υπάρξουν τόσο για τα ίδια τα παιδιά όσο και για την κοινωνία των Φυτειών. Ειδικότερα, οι συνέπειες θα είναι κυρίως παιδαγωγικές και κοινωνικές με ανυπολόγιστες επεκτάσεις σε όλο τον ιστό της κοινωνίας. Η Αλεξάνδρα Χασακή τόνισε ότι «Δεν θεωρείται παιδαγωγικά ορθό οι μαθητές να μετακινούνται κάθε μέρα για να φτάσουν στο σχολείο τους διότι αυτό συνεπάγεται:
Κούραση (θα αναγκάζονται να ξυπνάνε από τις 6 κ 30 το πρωί).
Και χάσιμο πολύτιμου χρόνου από τη χαλάρωση και τη μελέτη τους».
Και ακόμη «όλα τα σχολεία που προτάθηκαν ως εναλλακτικά για την απορρόφηση των παιδιών από τις Φυτείες είναι υπεράριθμα. Τάξεις των 30 παιδιών και πάνω». Το γεγονός ανέφερε ότι «είναι αμφίβολο αν οι περισσότεροι απ’ αυτούς θα μπορέσουν ν’ ανταποκριθούν σε πολυδάπανες καθημερινές  μετακινήσεις  μαθητών, θεωρείται λοιπόν δεδομένο ότι με αυτές τις συνθήκες θα έχουμε αύξηση της μαθητικής διαρροής».
Αναφερόμενη στις κοινωνικές συνέπειες είπε πως «το σχολείο είναι κρίκος που συνδέει το παιδί με τον τόπο του, τον τόπο που μεγάλωσε και αγάπησε, εάν φύγει από το σχολείο τότε είναι πιθανό να χαθούν και οι βασικοί δεσμοί με τη γενέτειρά του και πως τα σχολεία είχαν , έχουν και θα έχουν μια τεράστια προσφορά εκπαιδευτική, πολιτιστική, κοινωνική και εθνική όχι μόνο για τους μαθητές αλλά και για την ευρύτερη τοπική κοινωνία της υπαίθρου. Αποτελούν σήμερα τη μοναδική ελπίδα για τους κατοίκους των χωριών για το ότι μπορεί να ξημερώσει για τα χωριά αυτά μια καλύτερη μέρα και να σταματήσει αυτός ο κατήφορος της ερήμωσης και της εγκατάλειψης».
Έπειτα το λόγο πήρε ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Φυτειών Βασίλειος Σαλτογιάννης ο οποίος αναφέρθηκε: «στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η παιδεία, στις λάθος κινήσεις του παρελθόντος (οι οποίες συνεχίζονται μέχρι και σήμερα), ώστε να αποτραπεί το κλείσιμο του σχολείου, καθώς επίσης, στις ευθύνες τις τοπικής κοινωνίας και πώς το σχολειό είναι αυτό που αποτρέπει τον μαρασμό της επαρχίας. Τόνισε με έμφαση την ανάγκη για ευαισθητοποίηση του συνόλου της κοινωνίας των Φυτειών ώστε να αποτραπεί οριστικά κάθε ενδεχόμενο κατάργησης των Λυκειακών Τάξεων και πρότεινε μια σειρά από πρωτοβουλίες για το μέλλον του σχολείου».
Όλοι όσοι έδωσαν το παρόν εξέφρασαν την αγωνία τους για το μέλλον του σχολείου.
Με την σειρά μίλησαν η διευθύντρια του σχολείου Ευαγγελία Βλάχου, ο ταμίας του Συλλόγου Γιάννης Μπέτσης, η καθηγήτρια Αγγελική Φούντα, η μαθήτρια Αργυρώ Τζαχρήστα, ο γραμματέας του Συλλόγου Αλέξανδρος Παπαδημητρίου, η Δημοτική Σύμβουλος Ευθυμία Καραπάνου-Κολοβού, ο Χρήστος Κολοβός, ο Δημήτρης Ψηλός, ο Δημήτρης Μουσμπουρέλης. Φυσικά προς το τέλος της Συνέλευσης, το λόγο πήραν αρκετοί γονείς και μαθητές, εκφράζοντας τόσο την αγωνία τους όσο και την αγανάκτηση τους.
Επιστολές έστειλαν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Παναγιώτης Τζαχρήστας, Παντελής Ψηλός και ο Σύλλογος Αποδήμων Φυτειωτών «Το Λιγοβίτσι».
Στο τέλος, η Συνέλευση αποφάσισε την δημιουργία επιτροπής που θα αποτελείται από μέλη του Συλλόγου, φορέων, γονέων, μαθητών και απλών πολιτών και σκοπό θα έχει την συνέχιση του αγώνα με νέες μορφές διαμαρτυρίας και την ευθύνη για επαφή με τους αρμόδιους και τα αρμόδια όργανα του Υπουργείου.

Δείτε foto:














''Ορκωμοσία Διονύση Κομπλίτση''








Από χαμόγελα συγκίνησης και χαράς πλημμύρισε σήμερα η αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία των αποφοίτων του τμήματος  πολιτικής επιστήμης & Δημόσιας Διοίκησης  της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μαζί τους και ένα δικό μας παιδί ο Διονύσης Κομπλίτσης θερμά συγχαρητήρια  στον Διονύση και στα άλλα παιδιά και καλή σταδιοδρομία στη ζωή τους.

Δείτε foto:






















foto: Σπύρος κ.Μπενέκος